อดีตของฟุตามิ

ตั้งแต่เด็กมา ฟุตามิได้รับการบอกอยู่เสมอว่าคนของทัตสึมิที่จะมาเมืองนี้คือสามีของเธอ และเพื่อที่จะได้พบสามีอย่างสง่างาม ฟุตามิจึงเพียรพยายามฝึกฝนตนเองอย่างหนักเท่าที่ตนจะทำได้นั่นคือจุดเริ่มต้นของการฝึกตนเพื่อเป็นเจ้าสาวของเธอจนเกิดเป็นฟุตามิที่เรารู้จักในวันนี้ และเหนือสิ่งอื่นใด นี่เป็นครั้งแรกที่ฟุตามิได้รู้จักค่าของตนเอง เพราะเธอเป็นคนของตระกูลคุโมอินุอิที่ล้วนแต่มีพลังพิเศษทุกคนแต่ตัวฟุตามิเองกลับไม่มีเลยแม้แต่อย่างเดียว ดังนั้นหน้าที่เจ้าสาวคือค่าเพียงหนึ่งเดียวที่พุตามิเหลืออยู่ แต่กระนั้น เพราะความที่ขาดแม่แต่เล็กและอยู่ในความดูแลของย่า ทำให้เธอไม่มีโอกาสเรียนรู้ถึงสิ่งที่จำเป็นต่อการเป็นเจ้าสาวเลย สิ่งที่เธอทำได้คือการไปถามเพื่อนที่โรงเรียนซึ่งต่างก็ตอบเป็นเสียงเดียวกันว่า เจ้าสาวที่ดีต้อง ทำอาหารเก่ง ซักผ้า กวาดบ้านถูกบ้านเก่ง จนทำให้3อย่างนี้กลายเป็นความฝันของเธอ เพียงแต่สำหรับที่บ้านของเธอ งานเหล่านี้คืองานของคนใช้ แต่แล้วในที่สุด ฟุตามิก็ได้ไปเข้าครัวเป็นครั้งแรก ซึ่งตอนนั้นทำให้เหล่าคนครัวรู้สึกกระอักกระอ่วนใจมาก แต่ฟุตามิก็บอกให้พวกเธอทำงานให้เหมือนปกติแล้วเธอก็คอยสังเกตการทำงานอย่างตั้งใจ พอรู้ว่างานครัวคืออะไรแล้วเธอจึงขอเข้าไปช่วยทั้งๆที่ไม่มีอะไรยืนยันว่าตัวเองจะทำได้ มีแต่ความคิดที่ว่าถ้าไม่ทำก็จะทำไม่ได้เท่านั้นที่ผลักดันฟุตามิตัวน้อยให้ฝึกฝนงานครัวจนสำเร็จ ซึ่งเหล่าคนครัวก็รู้ดีว่าคุณหนูคนนี้ไม่ใช่เอาแต่ใจ แต่เป็นคนหัวแข็งที่ถ้าตัดสินใจไปครั้งหนึ่งแล้วก็จะไม่เปลี่ยนใจ ซึ่งทั้งเรื่องซักผ้า กวาดบ้าน สุดท้ายฟุตามิก็ได้ทำมันจนเป็นเรื่องปกติในที่สุด ไม่สิ จะพูดให้ถูก เธอจงใจทำให้มันเป็นเรื่องปกติต่างหาก และในที่สุด ไปๆมาๆ ฟุตามิก็เก่งกาจงานบ้านยิ่งกว่าคนใช้ทุกคนในที่สุด แต่สำหรับฟุตามิ เธอไม่เคยหวังเลยว่าความสามารถของเธอนี้จะเป็นประโยชน์ให้ผู้ชายคนไหนเป็นพิเศษ เพราะฟุตามิคิดว่า หากสามีของเธอเป็นคนที่ผิดจากความฝันของเธอไปมากก็จะทำให้ชีวิตคู่ไม่มีความสุขและเป็นการเสียมารยาทต่อสามีที่สุด ดังนั้นการเป็นเจ้าสาวของฟุตามิจึงกลายเป็นภาระหน้าที่ที่ทางบ้านมอบให้โดยไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ในวันแรกที่เธอได้พบซากุ ฟุตามิตั้งใจแน่วแน่เลยว่า ไม่ว่าคนๆนั้นจะเป็นใครท่าทีของเธอก็จะไม่เปลี่ยนไป แต่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร ที่เธอหลงรักเขาเข้าจริงๆและพยายามไล่ตามแผ่นหลังของเขา ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ความรู้สึกนี้ไม่ใช่หน้าที่ และพยายามคิดถึงเขาก่อนคนอื่นเสมอมาจนถึงกับยอมรับเขาเข้าเป็นหนึ่งในสภาดารา ทั้งๆที่การที่เธอพบกับซากุเป็นเพียงการตอบสนองความต้องการของบ้านเธอเท่านั้น และไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่การเป็นเจ้าสาวที่ดีของฟุตามิกลายเป็นสิ่งที่ทำให้เธอเชื่อในคุณค่าของตัวเองและยืนหยัดด้วยลำแข้งตัวเองโดยไม่ถูกผูกมัดกับตระกูลของตนเองได้ ตัวตนของเจ้าสาวของเธอยืนอยู่หน้าตัวตนของคุโมอินุอิตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ จนกระทั่งถึงวันที่เทริบินะของทั้งสองจำสำเร็จ ไม่ว่าซากุจะรับรักของเธอหรือไม่ฟุตามิก็พร้อมจะยอมรับ เพราะซากุไม่ได้รู้เรื่องการแต่งงานของเขากับเธอมาก่อน ดังนั้นเขาจึงมีสิทธิ์บอกปัดได้ซึ่งตัวเธอเองก็ไม่ชอบการฝืนใจคนอื่นเสียด้วยถ้าซากุไม่ถูกใจฟุตามิแล้วก็ช่วยไม่ได้ แต่ถ้าจะบอกกับตัวเองว่าไม่รู้สึกอะไรถ้าถูกปฏิเสธก็โกหก ฟุตามิต้องการความรักจากซากุ นั่นคือสิ่งที่เธอต้องการอย่างแท้จริง ในใจลึกๆจึงไม่อยากถูกปฏิเสธเพราะอยากอยู่เคียงข้างตลอดไป นั่นเป็นครั้งแรกที่ฟุตามิรู้จักความกลัว

แม้ว่าฟุตามินั้นจะรู้เรื่องราวของตระกูลตนเองละเอียด แต่เธอกลับเป็นคนเดียวของตระกูลที่ถูกปิดหูปิดตาเกี่ยวกับเรื่องแผนการของตระกูลคุโมอินุอิมาตลอด ซากุถึงกับบุกไปที่บ้านคุโมอินุอิเพื่อถามถึงเหตุผลของเรื่องนี้ เพราะเขาคิดว่าแผนการของคุโมอินุอิต้องมีเป้าหมายอยู่ที่ตระกูลโอสึกิแน่ จึงไม่อยากให้ชิสึกะดึงฟุตามิเข้าไปพัวพันกับความบาดหมางระหว่างโอสึกิกับคุโมอินุอิเพราะสำหรับฟุตามิแล้ว เธอไม่เคยคิดเป็นศัตรูกับโอสึกิเลย แต่ชิสึกะกลับบอกว่าซากุกำลังเข้าใจผิด เพราะตระกูลของเธอกับโอสึกินั้นสงบศึกกันมาได้ราวร้อยปีแล้ว

เรื่องราววีรกรรมในวัยเด็กของฟุตามิยังมีอยู่อีกเรื่องที่ทุกคนรู้กันทั่ว เมื่อสมัยยังเด็ก ฟุตามิตัวน้อยเห็นแต่คุณย่าชิสึกะของเธอสวมแต่ชุดไว้ทุกข์ และเมื่อเห็นบ่อยๆเข้าก็กลายเป็นเรื่องปกติ แต่เมื่อเธอเริ่มรู้ความและเข้าใจความหมายของชุดไว้ทุกข์ นั่นแหละที่ทำให้เธอเริ่มถามย่าของเธอ ซึ่งก็ได้รับคำตอบว่าย่าต้องใส่ชุดไว้ทุกข์นี้ไปตลอดชีวิตนั่นแหละ ฟุตามิตัวน้อยไม่เข้าใจความหมายเท่าไร ซึ่งย่าของเธอได้พูดต่ออีกนิดว่าถ้าเราเบือนหน้าหนีจากความจริง จะมองหน้าตระกูลทัตสึมิได้อย่างไร เด็กสาวตัวน้อยที่แม้เดินก็ยังไม่ได้คนนี้รู้สึกสงสารคุณย่าเป็นอย่างมาก จนถึงกับฝืนสังขารแอบลงมาจากเขาเพื่อหาซื้อกิโมโนให้ย่าของเธอ แม้ว่าเธอจะรีบตื่นแต่เช้าแล้วรีบลงมา แต่ด้วยขาที่ไม่แข็งแรงทำให้เธอเสียเวลาไปมาก พอมาถึงตัวเมือง เด็กสาวก็ต้องเดินหาร้านกิโมโนด้วยเนื้อตัวที่มอมแมมไปหมดจนกระทั่งค่ำ

อยากได้กิโมโนค่ะ ฟุตามิได้แต่พูดคำๆนี้ด้วยเสียงอันดังซ้ำไปซ้ำมาเพื่อเรียกเจ้าของร้านซึ่งกำลังจะปิดชัตเตอร์ของร้านลง ชายวัยกลางคนเจ้าของร้านจึงได้ออกมาดูด้วยสีหน้าสงสัยเต็มกำลัง

อยากได้กิโมโนค่ะเด็กสาวยังคงพูดกับเขาแบบนี้

มีเงินมั้ยล่ะหนู เจ้าของร้านถามเมื่อเห็นสภาพของเด็กสาวเนื้อตัวมอมแมมไปหมด ฟุตามิตัวน้อยได้แต่เอียงคอเพราะไม่เข้าใจความหมายของคำถาม ส่วนเจ้าของร้านเองก็เริ่มครุ่นคิดว่าจะไล่เด็กคนนี้ไปยังไงดี เขาจึงพูดกับฟุตามิว่า

ไปพาพ่อแม่มาก่อนสิ ทำให้ฟุตามิทำหน้าลำบากใจมากเพราะเธอไม่มีพ่อแม่อีกต่อไปแล้ว เธอจึงบอกกับเขาว่า

หนูมีแต่คุณย่าค่ะ เจ้าของร้านก็เลยบอกให้ไปพาคุณย่ามานั่นแหละ พอดีกับที่ภรรยาเจ้าของร้านได้ยินเสียงสามีคุยกับฟุตามิจึงได้ออกมาดู ทันทีทีเห็นหน้าของเด็กสาวตัวน้อยชัด เธอถึงกับตกใจและรีบดึงหูสามีเข้ามาใกล้ๆทันที เด็กสาวตัวน้อยยังไร้เดียงสาและไม่เข้าใจว่าทำไมหลังจากคุยกับภรรยาแล้วท่าทีของเจ้าของร้านที่มีต่อเธอถึงได้เปลี่ยนไป เขาเชิญเธอเข้าไปในร้าน ยกเรื่องดื่ม ขนมนมเนยออกมารับรองอย่างดีพร้อมทั้งชมเชยความบ้าบิ่นของฟุตามิกันยกใหญ่ เด็กสาวยังคงพูดคำเดิม

อยากได้กิโมโนค่ะ เจ้าของร้านยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยนและไปเธอไปยังห้องที่เก็บสินค้าไว้มากมายด้วยหวังว่าอาจจะได้ค่าตอบแทนอย่างงามหรือยิ่งกว่านั้นอาจจะได้มีความเจริญก้าวหน้าในชีวิตกับเขาบ้างก็ได้ ดังนั้นจึงพยายามเทคแคร์ฟุตามิเต็มที่ ฟุตามิเห็นกิโมโนมากมายจนรู้สึกตื่นเต้นจนตาเป็นประกายและพยายามเลือกชุดที่เหมาะกับคุณย่าอย่างตั้งใจ

คงจะทำให้คุณย่าดีใจแน่เลย

มีเพียงสิ่งนี้เท่านั้นที่อยู่ในหัวของเด็กหญิง จนกระทั่งคนของคุโมอินุอิปรากฏตัวขึ้นหลังได้รับการติดต่อเพื่อมารับคุณหนูกลับไป ทุกคนสวมชุดพิธีการจนพอจะคาดได้ว่าพวกเขากำลังทำหน้าที่ตรวจเวนยามในเมืองอยู่

คุณย่าคะ คือว่านะ... ฟุตามิเงยหน้าขึ้นมองคุณย่า นั่นเป็นครั้งแรกที่คุณย่าตบหน้าหลานสาวคนเดียวอย่างแรง ฟุตามิไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จากสิ่งที่เธอคิดว่าจะทำให้คุณย่าพอใจกลับกลายเป็นถูกโกรธไปเสียนี่ แต่ฟุตามิก็ไม่ร้องไห้ และถ้ามองหน้าของคุณย่าดีๆจะเห็นว่า หน้าของเธอซีดขาวและหายใจแปลกๆ บนใบหน้าอาบด้วยน้ำตาที่เอ่อล้นด้วยความเป็นห่วงหลานสาว

คุณย่าคะ เจ็บตรงไหนรึเปล่าคะ ฟุตามิถามคุณย่าแล้วเข้าไปสวมกอดด้วยเนื้อตัวที่มอมแมมนั้นจนหน้าของย่าเธอพลอยมอมแมมไปด้วย แม้กระทั่งวันนี้ความอบอุ่นของคุณย่า ฟุตามิก็ยังจำได้ไม่มีวันลืม สุดท้ายแล้ว ย่าของเธอก็รับกิโมโนชุดนั้นไปเก็บไว้โดยไม่เคยใส่ให้หลานสาวเห็นเลยและมักจะทำหน้าราวกับจะขอโทษฟุตามิเป็นประจำเมื่อถูกถามว่าวันนี้ก็ไม่สวมมันเหรอคะ แม้ว่าตอนนั้นเธอจะคิดว่าคุณย่าเย็นชา แต่ตอนนี้เธอก็เข้าใจแล้วว่าคุณย่ายังมีหน้าที่ซึ่งยังไม่จบนั่นเอง

Last Scence

ฟุตามิลืมตาขึ้นอีกครั้ง รอบๆตัวเธอไม่มีใครอยู่แม้แต่คนเดียวทั้งๆที่เป็นบ้านของเธอเอง แม้จะเปิดประตูสักกี่บานก็ราวกับเป็นเขาวงกตที่ไม่มีใครอยู่แม้แต่คนเดียว ฟุตามิอยากให้นี่เป็นความฝัน แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าความรู้สึกของสายลมเอื่อยๆที่พัดผ่านแก้มของเธอนี้เป็นของจริง

เด็กสาวเริ่มวิ่ง วิ่งไล่แผ่นหลังนั้นที่มองและอยากวิ่งไล่มาตลอด เธอรีบลงจากเขาเพื่อไปยังบ้านอีกแห่งที่อัดแน่นไปด้วยความทรงจำมากมาย ที่ห้องซึ่งเขาเคยชมเชยอาหารของเธอว่าอร่อย ที่ห้องซึ่งเคยหลับนอนด้วยกัน แต่ไม่มีร่างของเขาอยู่ ณ ที่นั้นเลย ทั้งๆที่เมื่อหลับตาลง ความทรงจำมากมายที่ถูกฝังอยู่ก็เอ่อล้นออกมาจากความทรงจำแท้ๆ แต่พอลืมตาขึ้นกลับไม่เป็นเขาคนนั้นอีกแล้ว เด็กสาวรู้สึกสังหรณ์ไม่ดีจึงออกจากบ้านอีกครั้งโดยไม่ใส่ใจที่จะใส่กุญแจก่อนเหมือนเคย แต่เธอก็หาเขาไม่เจอเลย ฟุตามินั่งลงบนดาดฟ้าของโรงเรียนพลางนึกถึงเรื่องที่กว่าจะจำของชอบของแสลงของซากุได้หมด เรื่องที่มั่นใจว่าทำอาหารให้เขาพอใจได้ไม่แพ้ใคร เรื่องราวมากมายหลั่งไหลออกมามากมาย เด็กสาวอ่อนล้าแต่ก็ออกวิ่งอีกครั้ง วิ่งด้วยร่างกายที่ได้รับชีวิตมาจากเขา จนวันนี้เธอก็ยังไม่รู้ว่าจะขอโทษเขาอย่างไรพอ

อ่อนแอกว่าเด็กปกติ ไม่สามารถทำในสิ่งที่เด็กปกติในวัยเดียวกันทำได้ 

จำได้ว่าครั้งแรกที่เธอรู้เรื่องนี้ เธอเสียใจมาก และรู้สึกราวกับว่าขาของตนเองนั้นมันต้องคำสาป เกลียดร่างกายที่ยิ่งเติบโตก็ยิ่งอ่อนแอนี้มาก เพราะมันทำให้เธอต้องดำรงชีวิตด้วยรถเข็นและถูกกักขังอยู่บนภูเขามาตลอดชีวิต จนเมื่อเธอเดินได้ ฟุตามิยังคงจำได้ดีว่าตอนนั้นเธอดีใจเพียงไรที่ได้วิ่งเล่นไปรอบๆสวนจนหกล้มโดยไม่เคยรู้เลยว่าความสุขนั้นเธอได้มาด้วยการเสียสละของซากุ เธอจึงได้แต่ขอโทษเขาอยู่ในใจซ้ำไปซ้ำมานับสิบนับร้อยรอบจนพลบค่ำ ท้องฟ้าในคืนนี้เต็มไปด้วยดวงดาวสุกสกาวโดยไม่มีเมฆมาบดบังแม้แต่แห่งเดียว แต่ฟุตามิหาได้ยินดีกับมันไม่เพราะคำขอแต่งงานของซากุยังคงก้องอยู่ในหัวของเธอไม่หายไปไหน แม้เธออยากจะให้สิ่งทีเกิดขึ้นทั้งหมดเป็นแค่เรื่องโกหก แต่เพียงแค่คำๆนี้เท่านั้นที่เธอขอให้มันเป็นความจริง

โอจูจินจัง แต่ง..งาน..มัน..คือ ถึงอยากร้องไห้แต่ก็ต้องไม่ร้อง

แต่งงานน่ะ มัน..เป็นคำสาบานว่า...จะมาพยายามด้วยกันไม่ใช่....เหรอ

ตอนนี้ ทั้งสองไม่อาจมาพยายามด้วยกันได้อีกแล้ว เพราะคู่ของเธอไม่อยู่บนโลกนี้อีกแล้ว ฟุตามิแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวในใจก็อยากจะย้อนให้มันกลับไปเหมือนเดิม เธอไม่เสียดายสักนิดหากจะต้องอยู่ในท้องฟ้าที่ไร้ซึ่งดวงดาวแต่มีซากุอยู่เคียงข้าง ทั้งๆที่ถูกขอแต่งงาน แต่เธอกลับไม่มีโอกาสจะได้ตอบรับคำขอนั้นแล้ว แม้ไม่อยากจะร้องไห้ แต่พอคิดว่าเขาเสียสละเพื่อเธอแล้ว

ฉัน...เป็นเจ้าสาวของเขาคนนั้นใช่ไหม

ฮืออออออออออออๆ ในที่สุด ฟุตามิก็ร้องไห้ออกมา เธออยากถ่ายทอดความรู้สึกนี้ไปให้ซากุรู้มาก...

จนเวลาผ่านไป 1 ปี

ท่านพี่คะ พอเถอะนะคะ นั่นน่ะมันเป็นเรื่องหลอกเด็กแน่ๆค่ะ เสียงเมเมะดังขึ้นแต่ก็ไร้ผล ฟุตามิยังคงก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือต่อไป

ท่านพี่คะ เมเมะยังไม่ยอม

อื้อๆ นั่นสินะ ฟุตามิรับคำแต่ตาก็ยังคงจ้องที่หนังสือต่อไป

เรื่องแหกตาแหงๆค่ะท่านพี่ หนูยังไม่เคยได้ยินชื่อกลุ่มดาวนั่นเลยนะคะ เมเมะบอก

พูดอะไรน่ะ เมะคาเคะ คนๆนั้นไม่มีทางพูดโกหกอยู่แล้วนี่ ฟุตามิเงยหน้าขึ้นมาตอบ

โกหกเนี่ย หมายถึงเรื่องแต่งที่สร้างขึ้นมาสร้างความพอใจให้กับคนบนโลกเหรอคะ เมเมะถาม

อ๊ะ เรื่องนี้มัน..ว้า ไม่ใช่อยู่ดี หนังสือไม่ได้เรื่อง ฟุตามิพูดอย่างเสียอารมณ์แล้วขว้างมันทิ้ง จากนั้นจึงหยิบเล่มใหม่ขึ้นมาอ่าน ทำเอาเมเมะยักไหล่ด้วยความระอา

ทั้งสองเดินกลับบ้าน ฟุตามิก็ยังไม่วายจะหาเรื่องเล่านั้นต่อ

ท่านพี่คิดจะหาไปจนถึงเมื่อไหร่คะ เมเมะถาม

จนกว่าจะเจอนั้นแหละ ฟุตามิตอบ

ตั้งแต่เมื่อไรนะ ที่ฟุตามิเป็นแบบนั้น เธอตามหาเรื่องเล่าของกลุ่มดาวที่ไม่มีวันเจอมาตลอด เมเมะเห็นแล้วก็พลอยทุกข์ใจ ทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีวันพบแท้ๆ แต่เหตุผลของการตามหานั้นอาจจะเป็นเพราะว่ายิ่งค้นหา ก็ยิ่งทำให้ฟุตามิรู้สึกว่าได้ผูกพันกับซากุมากขึ้นก็ได้ ดังนั้น จนกว่าจะเจอที่ฟุตามิว่าก็คือชั่วนิรันดร์ ฟุตามิเองนั่นแหละที่ไม่อยากหาเจอยิ่งกว่าใครอื่น

(ซากุ ของขวัญที่นายมอบให้ท่านพี่ มันทำให้ท่านพี่ทุกข์ซะแล้วนะ) เมเมะได้แต่คิด

แต่ว่า ในเวลาแบบนี้กลับไม่ทิ้งของดูต่างหน้าไว้ให้ท่านพี่เลย งี่เง่าสมกับเป็นซากุเลยนะ เมเมะบ่นถึงซากุ

อย่าพูดอย่างนั้นสิ คนๆนั้นเขาพยายามมากเลยรู้มั้ยฟุตามิปรามเมเมะ

เรื่องนั้นหนูรู้หรอกน่า ทำไมเมเมะจะไม่เข้าใจล่ะ ก็ในเมื่อเขาคนนี้สามารถเขย่าหัวใจของเธอได้ สามารถโค่นโมอิจิลงได้ แถมยังเป็นคนที่สามารถหลบดาบของคิคุโนะมารุได้อีก แต่ถึงอย่างนั้น ราศีคนคู่ก็เหลือเพียงคนเดียวมา1ปีแล้ว การที่เมเมะยังคงอยู่ข้างๆฟุตามิจนวันนี้ก็เพื่อปกป้องฟุตามิเท่านั้น เธอเป็นคนเดียวที่เหลือรอดจากไฟล้างตระกูลครั้งนั้น และจากเหตุการณ์นั้น ทำให้คุโมอินุอิล่มสลายและขณะนี้ตระกูลโอสึกิได้ขึ้นมาเป็นใหญ่แทนอย่างไม่มีใครหยุดได้อีกต่อไป แม้ว่าตระกูลโอสึกิจะไม่คิดทำลายล้างตระกูลคุโมอินุอิที่เสียเสาหลักไปแล้วก็ตาม แต่ผู้คนของตระกูลโอสึกิที่มีความแค้นส่วนตัวกับคุโมอินุอิก็ยังมีมาปองร้ายพวกเมเมะอยู่เนืองๆ ซึ่งเมเมะได้ปะทะกับพวกเขาและได้ถามว่า ตระกูลโอสึกิคิดจะทำอย่างไรกับพวกเธอต่อ ทั้งนี้ก็เพื่อชีวิตของฟุตามิ แต่พวกคนของโอสึกิกลับยังไม่ทันตอบอะไรเธอ พวกเขาก็หายตัวไปราวกับถูกพระเจ้าซ่อนตัวไว้ ทิ้งไว้เพียงคำพูด2ประโยคคือไม่ทันแล้วและช้าไปแล้ว ซึ่งนอกจากนั้นแล้ว เธอก็ไม่เห็นโคโนเมะออกมาปรากฏตัวให้เห็นอีกเลย ที่รู้มามีเพียงข่าวลือถึงความไม่ลงรอยกันระหว่างมิโดโนะและโคโนเมะเท่านั้น ซึ่งเรื่องนี้เมเมะก็พอจะสังเกตเห็นมาก่อนแล้ว

บ้านที่ทั้งสองกลับมาในตอนนี้ ทั้งสองต่างก็มีเหตุผลเดียวกันที่กลับมายังที่นี่

การกลับบ้านของตัวเอง มีอะไรผิดหรือ 

ตกค่ำ ฟุตามิก็จะทำเช่นทุกวัน เธอมักจะไปแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว ณ ที่นั่น เมเมะที่อยู่ข้างๆก็ได้แต่พูดในใจอยู่เงียบๆ

(ท่านพี่คะ ท่านพี่เคยอยากถามหนูใช่มั้ย ว่าถ้าซากุไม่อยู่ หนูไม่เหงาเหรอ นั่นสินะ พอซากุไม่อยู่แล้วก็เหงาจริงๆนั่นแหละ ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ได้พบกันอีกซักหน่อยนี่ เพราะซากุสัญญากับไอไว้แล้ว ว่าจะอยู่ข้างเดียวกับท่านพี่ตลอดไป ไม่มีวันทิ้งท่านพี่ไปไหนได้หรอก ไอเข้าใจแบบนี้แหละค่ะ)

เอ๊ะ เสียงฟุตามิอุทานขึ้นเมื่อเห็นกลุ่มดาวกลุ่มหนึ่งกำลังเปลี่ยนรูปร่าง

นั่น...มัน ดาวทั้ง6ที่ไม่มีทางมีอยู่จริง...เรื่องราวที่ค้นหาเท่าไรก็ไม่มีวันเจอ

ซากุเคยพูดไว้ ว่าเมื่อดวงดาวทั้ง6ซ้อนตัวกันเป็นหนึ่ง กลุ่มดาวนั้นจะกลายเป็นดาวตก ฟุตามิจึงรีบออกวิ่งไล่ตามดาวตกดวงนั้น ดาวตกที่ไม่ว่านักดาราศาสตร์คนไหนก็ไม่มีวันค้นพบ

ไม่ว่าคำขอใดก็จะสมหวัง...

แขนขวาที่เคยโอบกอดเธอ..มันกำลังพังทลาย

แขนซ้ายที่เคยสัมผัสผิวกายของเธอ..มันกำลังพังทลาย

ขาขวาที่เคยเดินเคียงข้างเธอ..มันกำลังพังทลาย

ขาซ้ายที่เคยค้ำจุนเธอ..มันกำลังพังทลาย

กายเนื้อที่เคยใช้คุ้มครองเธอ..มันกำลังพังทลาย

และศีรษะที่มอบรอยยิ้มให้เธอนี้ หากทุกสิ่งมารวมกันเสียทั้งหมดแล้ว จะกลายเป็นอะไรอย่างนั้นหรือ

โอจูจินจัง...เด็กสาวเรียกดาวตกด้วยชื่อที่คุ้นเคย

เราชื่อพิฆาตหมาป่า เป็นดาบที่ไม่สามารถทำอันตรายมนุษย์ได้แม้แต่ปลายขน ทว่าหากเป็นปิศาจหมาป่าล่ะก็ สามารถสังหารได้ในดาบเดียว ดาวตกเอ่ย

พูดอะไรน่ะ ฟุตามิไม่เข้าใจ

ถึงแม้ว่าเถ้ากระดูกของปิศาจร้ายจะถูกทำให้เคลื่อนไหวด้วยเทพเจ้าหรือปิศาจก็ตาม... ดาวตกยังคงพูดต่อไปขณะที่ฟุตามิก็ไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้ นี่เป็นคำพูดที่ดาวตกดวงนี้ต้องพูดต่อไปไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่ร้อยปีก็ตาม เพราะความตั้งใจอันแรงกล้านั้นทำให้ซากุกลายสภาพมาเป็นเช่นนี้ เขาตัดสินใจทิ้งทุกสิ่งเพื่อที่จะทำเช่นนี้ แต่นั่น มันเพื่ออะไร..

ความรู้สึกที่แรงกล้านั้น มันเกิดมาจากอะไร

ขอโทษ..ขอโทษนะ โอจูจินจัง ทั้งๆที่ว่าจะไม่ร้องไห้และจะยอมรับการตัดสินใจของเขามาตลอด แต่เพราะเข้าใจเขาดีกว่าใครอื่น จึงไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้

สาวน้อย เจ้าคือผู้ที่ได้เผชิญหน้ากับภัยพิบัติที่เรียกว่าหมาป่าหรือ ดาวตกถามฟุตามิแต่ เด็กสาวส่ายหน้า

ฉันเป็นโอจูจินจังช่วยเหลือให้พ้นจากเจ้าหมาป่านั่นต่างหาก เธอตอบ

อืม ดาวตกรับคำสั้นๆและเงียบไปพักหนึ่ง

แล้วมีธุระอะไรกับเราหรือ ดาวตกถามแค่นั้น

เด็กสาวเอย นอกจากหมาป่าแล้ว เราไม่สามารถทำอันตรายผู้ใดได้ เป็นเพียงเศษเหล็กไร้ค่าเท่านั้นแลดาวตกพูดต่อ

ไม่ใช่ ไม่ใช่นะ เธอไม่ใช่เศษเหล็ก ถ้าเธอเป็นดาบล่ะก็ เธอต้องเป็นดาบชั้นหนึ่งของโลกแน่ๆฟุตามิพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

ถ้าเช่นนั้น เจ้าคือผู้ที่อยากถือครองเราเพื่อทำลายปิศาจหมาป่าหรือดาวตกถามต่อ

ฟุตามิส่ายหน้า ไม่ใช่ ไม่ใช่และไม่ใช่

เจ้าอยากเป็นมาสเตอร์ของเรางั้นหรือ ดาวตกถามต่อ ฟุตามิจึงตวาดไปว่า

ไม่ใช่นะ เจ้านายของฉันคือเธอไม่ใช่เหรอ ผู้ใช้อะไรกัน เธอนั่นแหละที่ต้องใช้ฉัน ใช้ฉันให้ดี เพราะฉัน..คือคุโมอินุอิ ฟุตามิ..คนที่กำลังจะไปเป็นทัตสิมึ ฟุตามิ

เธอบอก..ว่าจะแต่งงานกับฉันไม่ใช่เหรอฟุตามิทวงสัญญา

ขอโทษนะ..โอจูจินจัง..ที่ฉันเป็นคนพรากเอาชีวิตของเธอไป..ขอโทษนะ...

ทำไมกันนะ ทั้งๆที่เวลาที่เธอปรารถนาจะได้ยินคำตอบนั้นกลับตอบเธอไม่ได้

แต่พอเวลาที่คิดว่าตัวเองให้คำตอบได้แล้ว กลับไม่อยู่ในฐานะที่จะบอกให้เธอรับรู้ได้

ทั้งสองต่างรอคอยกันมาตลอด จนในที่สุด...

ในที่สุด ก็ได้รับคำตอบเสียทีนะ

โอะ..โอจู..

ในที่สุดก็ได้มอบคำตอบให้เสียที

โอชู..จิน..จัง ฟุตามิค่อยๆลืมตาขึ้นเพื่อยืนยันปาฏิหาริย์ที่เกิดขึ้นต่อหน้าตนเอง ไม่เปลี่ยนไปเลยนะฟุตามิ เธอยังคงเป็นคนเดิมที่ทำอาหารได้เก่งราวมืออาชีพ ทำงานบ้านได้อย่างสะอาดหมดจด...

ฟุตามิ คนที่สอนเรื่องสำคัญให้แก่ซากุ...

ไม่เป็นไรหรอก จะร้องไห้ก็ไม่เป็นไรหรอก